سازه اصلي بنا از آجر با تزيينات گچي و تلفيق آجر و كاشي در مناره ها ست . سردر به بلندي 12 و دهانه و پهناي هفت در چهار متر به سوي شرق بنا شده و در دو طرف آن بر پايه هاي خارجي ايوان در هر سمت دو طاق نما – يكي پايين و ديگري بالاي آن – برافراشته اند . در كمربند ايوان كتيبه اي سراسري وجود داشت كه فرو ريخته و اثري از آن برجاي نمانده است . دو مناره بالاي سردر به قطر 20/2 متر و بلندي 13 متر از بالاي بام (25 متر از سطح زمين ) با پوشش آجري است كه از پايين تا گلوگاه به نقشه شطرنجي لوزي در 19 رديف با طرحي از كاشي فيروزه اي ميان لوزي ها در كمرگاه و گلوگاه هر دو مناره و در بالا با كتيبه اي از كاشي خشتي آراسته شده است . در بالاي كتيبه نقشه آجر چيني دگرگون گرديده و پس از چند رديف . سه رديف مقرنس آجري به شكل كنگره در بالاي مناره ها نمودار است . قسمتي از اين مناره كه چند سال پيش بر اثر زلزله تخريب شد . توسط سازمان ميراث فرهنگي استان قم تعمير گرديد . تنها كتيبه باقيمانده بر فراز مناره جنوبي از كاشي متعلق به دوره تيموري است خوشبختانه تاريخ بناي مناره ها در آن به اين شكل باقي است (في سنه ثلاثين و ثمانمائه). از آنجا كه در برابر اين مدرسه حمامي وجود داشت كه فردي به نام (غياث الدين رضوي) سركشيك آستانه مقدس رضوي در زمان شاه اسماعيل صفوي – آن را وقف آستانه نموده بود . برخي اين محوطه را به نام واقف آن ناميدند و پس از آن مدرسه به نام غياثيه معروف شد . اين مدرسه را به نام شرفيه نيز ناميده اند . زيرا گويند اين مدرسه به دستور (شرف الدين ابوطاهر بن علي قمي) وزير سلطان سنجر سلجوقي كه براي اداره امور عراق به قم آمده بود در سال 547 ه. ق بنا شد . اين مدرسه كه داراي مسجدي نيز بود يكي از بزرگترين مدارس قم محسوب مي شد و در زير صحن آن براي رفاه حال طلاب و اهل علم در فصل تابستان سردابي مجلل و وسيع نيز ساخته شده بود . در طي زمان در اطراف اين مدرسه قيصريه و چهار سوق نوبنيان قم ساخته شد و به اين ترتيب سردر ورودي مدرسه در بازار شرقي قرار گرفت . اين مدرسه از مقصوره مسجد نيز دري به طرف قيصريه داشت و قسمتي از محوطه جنوبي آن نيز جزء خيابان آذر شده بود . مدرسه غياثيه بر اثر سيل در سال 1045 ه. ق ويران شد و تنها سردر ورودي و مناره هاي آن به جاي ماند .